DiGiT@Li

وقتي بزرگ مي شوي ، ديگر خجالت مي كشي به گربه ها سلام كني و براي پرنده هايي كه آوازهاي نقره اي مي خوانند ، دست تكان بدهي ...



خجالت مي كشي دلت شوربزند براي جوجه قمري هايي كه مادرشان برنگشته ،

فكرمي كني آبرويت مي رود اگر يك روز مردم ــ همان هايي كه خيلي بزرگ شده اند ــ دل شوره هاي قلبت را ببينند و به تو بخندند.



وقتي بزرگ مي شوي ، ديگر نمي ترسي كه نكند فردا صبح خورشيد نيايد ، حتي دلت نمي خواهد پشت كوه ها سرك بكشي و خانه خورشيد را از نزديك ببيني



ديگر دعا نمي كني براي آسمان كه دلش گرفته ، حتي آرزو نمي كني كاش قدت مي رسيد و اشك هاي آسمان را پاك مي كردي !



وقتي بزرگ مي شوي ، قدت كوتاه مي شود ،آسمان بالا مي رود و توديگر دستت به ابرها نمي رسد، و برايت مهم نيست كه توي كوچه پس كوچه هاي پشت ابرها ستاره ها چه بازي مي كنند



آن ها آنقدر دورند كه حتي لبخندشان را هم نمي بيني ، وماه ـ همبازي قديم توـ آنقدر كم رنگ ميشود كه اگر تمام شب را هم دنبالش بگردی، پيدايش نمي كني !



وقتي بزرگ مي شوي ، دور قلبت سيم خاردار مي كشي وتمام پروانه ها را بيرون مي كني وهمراه بزرگ ترهاي ديگر در مراسم تدفين درخت ها شركت مي كني

وفاتحه ی تمام آوازها وپرنده ها را مي خواني !



ويك روز يادت مي افتد كه سالهاست تو چشمانت را گم كرده اي ودستانت را در كوچه هاي كودكي جا گذاشته اي !



آنروز ديگر خيلي دير شده است ....

فرداي آنروز تو را به خاك مي دهند

و مي گويند :



خیلی بزرگ شده بود.

يـار مـرا، غار مـرا، عشق جگر خـوار مـرا
يـار تـوئی، غار تـوئی، خواجه نگهدار مـرا

نوح تـوئی، روح تـوئی، فاتح و مفتوح تـوئی
سينه مشروح تـوی، بر در اسرار مـرا

نـور تـوئی، سـور تـوئی، دولت منصور تـوئی
مرغ کــه طور تـوئی، خسته به منقار مـرا

قطره توئی، بحر توئی، لطف توئی، قهر تـوئی
قند تـوئی، زهر تـوئی، بيش ميازار مـرا

حجره خورشيد تـوئی، خانـه ناهيـد تـوئی
روضه اميد تـوئی، راه ده ای يار مـرا

روز تـوئی، روزه تـوئی، حاصل در يـوزه تـوئی
آب تـوئی، کوزه تـوئی، آب ده اين بار مـرا

دانه تـوئی، دام تـوی، باده تـوئی، جام تـوئی
پخته تـوئی، خام تـوئی، خام بمـگذار مـرا

اين تن اگر کم تندی، راه دلم کم زنـدی
راه شـدی تا نبـدی، اين همه گفتار مـرا

"مولانا"

بر ان فانوس که ش دستی نیفروخت
بر ان دوکی که بر رف بی صدا ماند
بر ان ایینه ی زنگار بسته
بر ان گهواره که ش دستی نجنباند

بر ان حلقه که کس بر در نکوبید
بر ان در که ش کسی نگشود دیگر
بر ان پله که بر جا مانده خاموش
کس اش ننهاده دیری پای بر سر

...بهار منتظر بی مصرف افتاد

احمد شاملو

خبر گزاری دانشجویان ایران گزارش داده که هر هفته روزهای دوشنبه دانشجویان در دانشگاه تربیت معلم تهران 14.000 صلوات ختم می کنند. از آنجا که هر 300 صلوات تقریبا معادل یک مقاله علمی حجم دارد بنابراین می توان نتیجه گرفت که دانشجویان در هر جلسه حدودا 50 مقاله مرور می کنند که با احتساب 25 مرجع برای هر تحقیق، برای نوشتن دو مقاله علمی جدید کافی است. بنابراین انتظار می رود در هفته دو مقاله تحقیقاتی از این جلسات صلوات بیرون بیاید که بین ترتیب باعث تولید سالانه بیش از یکصد مقاله علمی می شود که حرکتی است بسیار مفید و خلاصه جای تبریک دارد به دست اندرکاران. اما نمی دانم با این تولیدات علمی چرا هنوز هیچ دانشگاه ایرانی در جمع پانصد دانشگاه اول دنیا محسوب نمی شود.

منبع:
http://dentist.blogspot.com/2007/01/blog-post_19.html#links